Hondenuitlaatservice in Bilbao

In Bilbao is het probleem nooit de hitte: het is het water. Er valt hier zo'n twaalfhonderd liter per vierkante meter per jaar, verspreid over heel veel dagen, en een flink deel komt niet als storm maar als sirimiri — die flinterdunne, hardnekkige motregen die nergens naar uitziet en je in twintig minuten doorweekt. Met een hond in deze stad leven betekent: een handdoek in de gang, een regenjas die snel droogt en accepteren dat je in sommige maanden elke dag nat naar buiten gaat. Dat is geen lokaal geklaag — het is logistiek.

In ruil daarvoor horen de zomers bij de draaglijkste van het schiereiland. Het komt zelden boven de dertig graden en de nachten koelen altijd af — de juli-augustusverlamming van het zuiden bestaat hier simpelweg niet. De lange wandeling kan vrijwel het hele jaar op bijna elk uur, afgezien van episodes met zuidenwind die de thermometer midden in de winter twee, drie dagen opvallend kunnen opjagen.

De stad ligt geklemd tussen bergen, en dat bepaalt de routes. Artxanda bereik je met de kabelbaan vanuit het centrum in drie minuten, en boven wachten weiden, dennen en open paden: het grote ventiel van een smalle stad. Aan de andere kant biedt de Pagasarri echte berg voor wie serieuze klim zoekt.

Beneden ordent de ría de rest. De opgeknapte kades tussen Deusto, Uribitarte en Zorrotzaurre vormen een vlakke, doorlopende corridor die wijken zonder hellingen verbindt — in Bilbao waardevoller dan het klinkt: Santutxu, Begoña en een flink deel van de stad leven op steile hellingen, en voor een oude hond is het verschil tussen de ene route en de andere enorm.